[SF] When Something Wrong : Stand By Me

posted on 26 Mar 2009 02:19 by pam-a-rod in When-Something-Wrong

Title : [SF] When Something Wrong : Stand By Me
Author : pam-a-rod
Genre : YAOI Romance
Warnings : YAOI : PG-13
Pairing : Jonghyun x Key
Notes : รับความหยาบคายไม่ได้ ควรปิด

 

สิ่งเดียวที่จงฮยอนยังไม่เข้าใจตั้งแต่ตกลงปลงใจได้น้องชายพี่จุนซูมาเป็นแฟนก็คือ.. ทำไมคีย์ถึงไปต่างประเทศบ่อยนัก เดือนที่แล้วพึ่งไปกรีก ไปปารีส ผ่านมาเดือนนี้จะไปฟลอเรนซ์ คนที่เรียนสถาปัตย์แล้วงานทับหัวอยู่ทุกวี่ทุกวันจึงตั้งข้อสงสัยในใจเงียบๆว่าเด็กบัญชีมีเวลาว่างขนาดนี้เชียวหรือ?

และวันนี้ก็เป็นวันกำหนดเดินทางไปอิตาลี จงฮยอนที่ติดงานคณะมาทั้งอาทิตย์และไม่สามารถไปส่งได้จึงต้องนั่งจ๋องทากาวโมเดลตรงหน้าต่อไปด้วยความหดหู่ ก่อนที่ผองเพื่อนรอบตัวจะสังเกตเห็นแล้วอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้


“เป็นอะไรวะ?”

“เปล่า....”


ถ้าบอกว่าคิดถึงแฟนคงได้โดนหัวเราะไปสามวันเจ็ดวัน จงฮยอนจึงตัดสินใจหุบปากแล้วก็นั่งเงียบๆต่อไปจะดีกว่า หากแต่ความสงบสุขที่คาดหวังไว้ก็มีอันจบลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงรถสองสามคันขับเข้ามาแม้จะเป็นเวลาเย็นย่ำมากแล้วก็ตามที

มือที่จะทากาวชิ้นส่วนต่อไปหยุดลงเมื่อจำได้ว่าออดี้สีขาวหรูเลิศนั้นเป็นของใคร แล้วก็ตามมาด้วยปอร์เช่และเบนซ์สปอร์ตคันใหม่ราวกับเจ้าของเห็นลานจอดรถคณะสถาปัตย์เป็นโชว์รูมรถ จงฮยอนส่ายหน้าน้อยๆพลางมองความแตกตื่นปนตื่นเต้นรอบตัว ก่อนเทพบุตรทั้งหลายที่เค้าตั้งฉายาให้เงียบๆว่าแก๊งป่วนจะเดินย่างสุขุมเข้ามา


“จงฮยอน!!”


พี่ชายตัวดีมันออกเสียงมาก่อนแบบไม่ต้องให้คนอื่นสงสัยว่ามาหาใคร จงฮยอนวางมือจากงานตรงหน้า หยิบเศษผ้ามาเช็ดมือตัวเองลวกๆแล้วลุกขึ้นยืน เรียวปากได้รูปบ่นกระจุยจนคนฟังถึงกับงงว่าใครเป็นพี่เป็นน้องกันแน่


“เสียงดังว่ะคิบอม”

“อะไร คนเค้าอุตส่าห์มารับ”

“ไม่ได้ขอสักหน่อย”

“เออก็ดี พวกฉันกะจะไปส่งน้องคีย์สักหน่อย แกไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป” คิบอมตอบยียวนกวนประสาทให้ทงเฮที่ยืนอยู่ข้างๆค้อนให้หนึ่งทีโทษฐานแกล้งน้อง คนตัวโตจึงหันไปอุบอิบเสียงอ่อยกับแฟน “มันกวนผมก่อนนะทงเฮ”

“จะไปส่งคีย์เหรอ?”


พอได้ยินชื่อที่คิดถึงทุกลมหายใจเข้าออก น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายก็แปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นทันที จงฮยอนยอมไม่เถียงคิบอมต่อแล้วก้มลงมองตัวเองที่พร้อมจะเดินออกไปตั้งนานแล้ว พลันสายตาก็เหลือบมองเลยไปถึงเพื่อนที่ยังนั่งหน้าละห้อยเพราะงานไม่เสร็จ ใจคอจะทิ้งไปดื้อๆก็กลัวจะโดนตัดหางปล่อยวัด คนที่ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านั้นจึงต้องตอบปฏิเสธออกไป


“ไปไม่ได้อ่ะ งานไม่เสร็จ”


แล้วนางฟ้าอย่างพี่ทงเฮที่โคตรไม่คู่ควรกับซาตานอย่างคิบอมในความคิดของจงฮยอนก็เดินเข้ามาใกล้ สำรวจงานที่กองๆอยู่บนโต๊ะแล้วก็ต้องเบ้หน้า ประติมากรรมบ้าบออะไรพวกนี้คือสิ่งที่ทงเฮไม่รู้เรื่องเลยสักกะนิด จะให้ช่วยก็ไม่รู้จะช่วยยังไง


“งั้นไว้รอน้องคีย์กลับมาก่อนก็ได้เนอะ”


ทงเฮยิ้มกว้างให้ก่อนจะเดินเข้าไปสมทบกับแก๊งป่วนที่ยกขโยงกันเดินกลับรถตัวเองไปแล้ว พี่ๆทั้งหลายส่งยิ้มเห็นอกเห็นใจมาให้พลางก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที... แล้วความสงบสุขก็กลับมาสู่ชีวิตจงฮยอนอีกครั้ง หากแต่มันมาพร้อมกับคำถามอีกนับสิบนับร้อย


“จงฮยอนเป็นน้องพี่คิบอมเหรอ?”

“อืม” คนพูดตอบเพื่อนผู้หญิงในคณะไปแบบทื่อๆ หน่ายๆ แต่ก็ไม่วายจะได้คำถามถัดไป

“ทำไมไม่เห็นเคยบอกเลย”

“แล้วทำไมต้องบอกล่ะ?”


พอตอบกลับไปแบบนี้ทุกคนก็แตกฮือออกไปหมด คนอารมณ์เสียที่เบื่อความดังของพี่ชายและเพื่อนพี่ชายเป็นนิจจึงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อแบบไม่พูดไม่จา เพราะตอนนี้เขายังมีเรื่องให้กลุ้มใจอีกมาก คีย์ไปตั้งเจ็ดวันแล้วระหว่างนี้เขาจะอยู่ยังไง แล้วก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะโกรธไหมที่ไม่ยอมไปส่ง...

ชีวิตคิมจงฮยอนนี่ลำบากเสียจริง!

 

.
.

 

“พี่จุนซู ทำไมคีย์ถึงไปต่างประเทศบ่อยจัง?”


นั่นคือคำถามที่จงฮยอนเลือกจะยิงตั้งแต่ก้าวขาเข้าบ้านแล้วเจอก๊วนแสบอยู่พร้อมหน้า คาดว่าคงมารวมตัวทำภารกิจอะไรกันที่บ้านนี้อีกครั้ง เด็กหนุ่มนั่งลงข้างๆพี่ชายแฟนแล้วก็ส่งสายตาใสแป๋วไปออดอ้อนเอาคำตอบจนได้


“อยากรู้ก็บินตามไปถามสิ แค่ฟลอเรนซ์เอง”

“พี่จุนซูพูดเหมือนใกล้อ่ะ ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้นสักหน่อย”

“ขอพี่ชายแกสิจงฮยอน มันรวยจะตาย”


เสียงของคยูฮยอนทำให้ทุกคนหันขวับไปมองคิบอมเป็นตาเดียว คนที่โดนจ้องอย่างคาดคั้นและคาดหวังปนๆกันไปร้องเสียงหลง มือเรียวโบกปัดๆทุกข้อกล่าวหาแบบที่คนมองได้แต่แอบหัวเราะคิก


“ไม่รู้เว้ยไม่รู้ เงินกูไม่เคยอยู่กับตัว... แกอยากไปก็ขอแม่เองดิ” อย่างที่รู้ๆกันว่าบัญชีคิบอมทงเฮเป็นคนคุม แต่ซีวอนได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกัดเข้าให้

“ไม่ต้องโยนให้คนอื่นเลยมึงอ่ะ แต่ก็เอาเถอะ... ขนาดโทรหากูมึงยิงแล้วยังมีหน้ามาบ่นเปลือง งกแบบนี้ไม่ต้องเอาเงินฝากพี่ทงเฮก็ได้มั้ง”


แฉกันสดๆให้เสียงหัวเราะดังลั่นระเบิดขึ้นอีกครั้ง คิบอมได้แต่กัดฟันแค้นเคืองเพราะทำอะไรไม่ได้ จงฮยอนที่คาดว่าคงไม่ได้คำตอบอะไรไปมากกว่านี้จึงเอนตัวพิงโซฟาด้วยความเหนื่อยอ่อน อยากเจอคีย์ อยากโทรหาคีย์ อยากไปหมดทุกอย่างจนคิดว่าตัวเองคงบ้าไปแล้ว

ถ้าตอนนี้คีย์อยู่ข้างๆ.. จะดีขนาดไหนกันนะ


“เหนื่อยแล้วก็ไปนอนเถอะจงฮยอน...”

“ครับ”


จงฮยอนรับคำจุนซูก่อนลุกขึ้นยืนช้าๆ ถึงจะอยากเจอแค่ไหนก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะอีกฝ่ายบินไปอีกฟากของโลกใบนี้แล้ว จึงได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมแล้วลากสังขารตัวเองขึ้นไปบนห้องนอน มือที่เลอะกาวหมุนลูกบิดประตูเข้าไปพร้อมกับนัยน์ตาคมที่เบิกกว้าง

เจ้าของห้องสะบัดศีรษะตัวเองแรงๆหนึ่งที กำลังคิดว่าตัวเองทำงานมากจนเบลอและตาฝาด หากแต่เสียงที่เรียกชื่อตัวเองลอยมากระแทกโสตประสาทก็ทำให้จงฮยอนรู้ว่านี่คือความจริง

ไม่ต้องหยิกตัวเองแรงๆเป็นการพิสูจน์... ความอบอุ่นตรงหน้าก็บอกเขาได้ดีเหลือเกิน


“คิบอมอ่า...”


นานทีปีหนคีย์จะได้ยินชื่อจริงของตัวเองที่ออกจากปากจงฮยอน ด้วยเหตุผลงี่เง่าที่ไม่อยากเรียกแฟนตัวเองซ้ำกับชื่อพี่ชาย.. พอได้ยินดังนั้นแขนที่โอบอยู่รอบตัวและใบหน้าสวยที่วางอยู่บนไหล่อีกฝ่ายจึงผละออก คิ้วเรียวเลิกน้อยๆแทนคำถาม


“ไม่ไปฟลอเรนซ์แล้วเหรอ?”

“อืม.. ไม่ไปแล้ว”

“คิดถึงจัง”


ถึงจะบายเดอะเวย์กับประโยคก่อนหน้าสุดๆ แต่เขาหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ.. งานที่คณะกำลังจะทำให้เป็นบ้าอยู่แล้ว และการกลับมาเจอห้องเปล่าๆพร้อมกับรับรู้ว่าแฟนตัวเองไปต่างประเทศ มันกัดกินใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดทั้งมวล... เขาไม่อยากให้คีย์ไปไหนอีกแล้ว ไม่อยากจะให้ห่างไปเลยสักวินาทีเดียว

ถึงจะเห็นแก่ตัวไปบ้าง
แต่มันก็คุ้มที่จะแลก

มือใหญ่ผลักบานประตูให้ปิดลงและไม่ลืมที่จะล็อกอย่างแน่นหนาเพื่อกันคนที่กำลังเฮฮาอยู่ข้างล่าง ก่อนจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดไว้เอง เสียงทุ้มกระซิบถามชิดติดริมใบหู


“ทำไมถึงไม่ไปแล้วล่ะ?”

“ก็พี่ทงเฮมาบอกว่ามีคนทำหน้าเหมือนจะตายอยู่ที่คณะ ขนาดไปรับยังไม่ยอมมาหา”

“ไม่ใช่ไม่ยอมไปหานะ แต่มันไปไม่ได้จริงๆ”


เสียงอ่อนล้าปานจะขาดใจของจงฮยอนทำให้คีย์ไม่พูดอะไรต่อ วาดวงแขนกอดอีกฝ่ายไว้ให้แน่นกว่าเดิม แนบใบหน้าลงกับแผ่นอกอบอุ่นเพื่อให้อีกฝ่ายแน่ใจว่าเขาอยู่ตรงนี้ และดูจงฮยอนก็จะเข้าใจและรับรู้มันได้เป็นอย่างดี แม้ชายหนุ่มจะหงุดหงิดหน่อยๆที่ไม่ว่าเมื่อไรก็ต้องมีพี่ๆพวกนั้นมายุ่ง แต่ถ้าจะทำให้เขากอดคีย์ได้แบบนี้ก็จะยอมอภัยให้อีกสักครั้งหนึ่ง


“งานที่คณะเสร็จหรือยัง?”


คีย์ถามทันทีที่จงฮยอนผละออกแล้วเอนตัวลงบนเตียง เจ้าตัวส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วก็ถอนหายใจแรง


“อะไรนักหนาก็ไม่รู้ ทำมาเป็นอาทิตย์แล้วไม่เสร็จสักที แถมกว่าจะได้กลับบ้านก็ดึกดื่น”

“เดี๋ยวก็เสร็จแล้วน่า...”

“อยากย้ายไปเรียนบัญชีบ้างจัง ผมจะได้อยู่กับคีย์ตลอดเวลา”


ว่าแล้วคนที่วันนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ ทำตัวเหมือนเด็กสองขวบมากขึ้นไปทุกทีก็หันมาอ้อนเขาอีกครั้ง เจ้าของดวงตาคู่สวยได้แต่หัวเราะน้อยๆแล้วก็ยอมรับสภาพการณ์นี้แต่โดยดี เสียงหวานเย้ากลับไปบ้างว่า


“เกลียดเลขแล้วจะมาเรียนบัญชีเนี่ยนะ?”

“ก็ผมอยากเจอคีย์ทุกวันนี่”

“ก็เจออยู่นี่ไง ฉันไม่ได้ไปไหนสักหน่อย”

“แต่เดี๋ยวคีย์ก็ไปอีก... ชอบหายไปต่างประเทศอยู่เรื่อย...”


เสียงทุ้มตัดพ้อได้เรื่องจนคีย์ต้องแอบหัวเราะอยู่ในใจ อะไรกันนะวันนี้ แฟนเขากลายร่างเป็นเด็กไปแล้วจริงๆด้วย ถ้ารู้ว่าคบแล้วมีห่วงผูกคอแบบนี้ไม่คบซะก็ดีหรอก คนอะไรไม่รู้เรื่องเอาซะเลยจริงๆ


“ฉันก็บินไปดูโน้นดูนี่เฉยๆ เราจะได้คุยกันรู้เรื่องบ้างไง”

“........”

“ก็ใครไม่รู้เวลาอยู่ด้วยกันก็เอาแต่ชวนคุยเรื่องตึกหรือไม่ก็ศิลปะ ฉันไม่ได้เรียนสถาปัตย์แล้วจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ แล้วยังจะมา... อื้ม..”


คำตอบของคีย์ทำให้จงฮยอนหมดความอดทน ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปมอบจุมพิตแสนหวานแทนคำขอบคุณทั้งหมดทั้งมวล เรียวปากได้รูปย้ำสัมผัสเข้าไปเต็มรักด้วยความละมุนละไม ตรงต้นคอสัมผัสได้ถึงท่อนแขนของอีกฝ่ายที่กำลังโอบรัดด้วยความเผลอไผล รสจูบที่อ่อนโยนจึงล้ำลึกมากขึ้นไปอีก..

เขาสามารถทำแบบนี้ไปได้เรื่อยๆจนกว่าจะขาดใจตาย

แต่สวรรค์คงเห็นใจคีย์อยู่บ้าง

 

ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตูห้องทำให้จงฮยอนสบถอย่างหงุดหงิด พยายามหักห้ามใจตัวเองให้ออกห่างจากกลีบปากสีสดตรงหน้า ชายหนุ่มกดจูบลงไปแรงๆหนึ่งทีแล้วจึงยอมหักใจลุกขึ้นก้าวยาวๆไปกระชากประตูออก ใบหน้าของคิบอม ยูชอน ซีวอน และคยูฮยอนที่ปรากฏตรงหน้าทำให้คนเปิดประตูอยากจะเอาหัวโขกกำแพงตายเสียตรงนั้น


“อ้าว.. ขัดจังหวะเหรอ?”

“ถามมาได้!!”


สภาพน้องคีย์ที่นั่งหน้าแดงหัวเหอกระเซิงอยู่บนเตียงก็บอกทุกคนได้ดีอยู่แล้ว แต่ก็อยากจะออกปากถามให้มันเป็นรูปเป็นร่างไปอย่างนั้นแหละ คิบอมเห็นแบบนี้ก็ตบหัวตบไหล่น้องรักด้วยความภูมิใจ... นี่สิน้องฉัน


“อย่าทำอะไรน้องคีย์มากล่ะ จุนซูบ่นพี่ไม่ช่วยนะ” ยูชอนผิวปากหวือแซวหน้าตาเฉย ถ้อยคำติดเรทมากมายก่ายกองทำให้จงฮยอนบ่นกลับไปทั้งๆที่ยังหน้าแดง

“ไปได้แล้วน่ะพวกพี่ น่าเบื่อจริงๆ”

“อะไร... สมหวังแล้วไล่ผู้มีพระคุณเลยนะ”


จงฮยอนปิดประตูใส่ใบหน้าหล่อๆสี่หน้านั่นทันที หมุนตัวเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้งหนึ่งด้วยอารมณ์ที่กำลังปรับให้เป็นปกติ คิมคีย์นอนกอดหมอนใบเล็กสีชมพูที่เอามาทิ้งไว้ในห้องนี้ตั้งแต่ตอนคบกันใหม่ๆ ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดอะไรเพื่อแก้เขิน เสียงทุ้มของคนที่นั่งลงตรงข้างๆก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน


“เมื่อกี้เราถึงไหนแล้วนะครับ?”

“ไอ้บ้า!!”

 

 


END





ทำความเข้าใจก่อนนะคะ หลังจากที่ตอนที่แล้วมีคนเม้นว่าฟิกเรื่องนี้เป็นฟิกรวมญาติรวมค่ายอะไรสุดแล้วแต่จะเรียก ความจริงพวกพี่ๆ คิบอม คยูฮยอน ยูชอน และซีวอนมีเนื้อเรื่องมาก่อนจงคีย์เสียอีก เป็นซีรี่ย์ภาคต่อๆกันมาแล้วจงคีย์ก็เป็นคู่สุดท้ายเพียงแต่เราแค่ไม่ได้เอามาลงที่นี่เท่านั้นเอง เราเขียนเล่นๆลงในนอนสลีพ
 พอใจจะเอาแค่คู่นี้มาลงบลอค ก็เท่านั้น

ส่วนคาแรคเตอร์ของจงฮยอนและคีย์อาจจะฉีกจากความเป็นจริงไปหรืออะไรก็ตามแต่ เราคิดว่าคนอ่านคงเข้าใจกันอยู่แล้วว่านี่คือฟิกชั่น ดังนั้นมันคือจินตนาการของเรา เราไม่ชอบให้ใครมาก้าวก่ายจิกกัดว่าจงฮยอนกับคีย์จะต้องเป็นแบบไหนหรือเป็นยังไง เราพอใจจะเขียนแบบนี้ ถ้ารับได้ก็อ่าน ถ้ารับไม่ได้ก็แยกกันไป ไม่ว่ากันค่ะ

ไหนๆจะพูดแล้วก็พูดทีเดียวเลยแล้วกัน... จะขอบอกว่าเรื่องคู่วายชายนี่ หรือจะคู่วายวงไหนๆ ไม่มีอิทธิพลต่อเราหรือต่อเพื่อนที่เราคบอยู่ แล้วเราจะชอบคู่ไหนอะไรยังไงก็ไม่เกี่ยวกับใครด้วย อย่าพยายามให้เสียเวลาเลยค่ะ แล้วคนที่ชอบไปพูดกับคนอื่นว่ารู้จักเราอย่างโน้นอย่างนี้ทั้งๆที่เราไม่รู้จักด้วย หยุดเถอะนะคะ มันน่ารำคาญ เราไม่คุยกับใครซี้ซั้วถ้าไม่รู้จักกันมาก่อน คนในสังคมของเรามีจำกัดแล้วเค้าก็ไม่เที่ยวเอาไปพูดกันด้วยว่ารู้จักกับเรา แล้วคุณเป็นใคร? มารู้จักเราตอนไหนกัน? ถ้ายังได้ยินมาอีกเราจะไม่ไว้หน้าใครแล้วนะคะ

เข้าใจตรงกันก็.. แค่นี้ล่ะค่ะ
เจอกันเรื่องหน้า ^^


(วันนี้มาโหมดด้านมืดสุดริด ฮ่าๆๆๆ)

Comment

Comment:

Tweet

เออแฮะ...
ถามมาได้เหอะ
เมื่อกี้ถึงไหน...โถๆๆๆ
คิมจง
อเกน อเกน อเกน และอเกน
ถ้าไม่สว่างก็อเกนกันปายดิ หุๆ
คิมจงคีย์ น่ารักสุดติ่งเหอะ
เราถือว่าเราลักกี้มากมายให้ตายดิ้น
ที่รอเมล์จากเพื่อนๆ เลยท่องเว็บหาจงคีย์
อันเป็นที่รักของช๊านนนนน...
แล้วมาเจอเว็บนี้
แล้วแอบคั่นหน้าเว็บเรียบร้อย
โฮ๊ะๆๆ เจอที่ชอบที่ชอบแระ
ชอบมากกกกกก+ ก อีกล้านๆ ตัว
ทุกที่ทุกเวลาที่คิมจงคีย์อยู่ด้วยกัน
มันเป็นอะไรที่น่ารัก ดูอบอุ่น เทคแคร์
ดูแลห่วงใย คิมจงออกแนวห่วงหวงคิมคีย์มาก
แล้วคิมคีย์ก็แลดูขี้อ้อนพี่มันมากมายเหอะ
อย่ามาเปลี่ยนใจให้ชอบคู่อื่น
อย่ามาแฟนเซอร์วิสกับชั้น...
เห็นด้วยกับไรเตอร์สุดๆ ก็เรารักของเราอ่ะ
คนอื่นเกี่ยวเพื่อ?...........
เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์อัพฟิคดีๆ ยังงี้ตลอดเว
แล้วจะแว๊บเข้ามาอ่านบ่อยๆ จร้า
ปล. ชอบคิมจงกรุ้มกริ่มมากมาย
ปล.อีกครั้ง คิมคีย์วิ๊งมากอ่ะ ชอบๆbig smile

#10 By aueng (112.142.110.186) on 2010-07-15 02:12

ชอบความคิดจงฮยอนจริง ๆ เลย
แอบเรียกแก๊งค์พี่ชาย ว่าแก๊งค์ป่วน
(ก็น่าหรอก มากันกี่คน ก็มาคนละคัน ไม่ค่อยจะเลย55)
ไม่ยอมเรียกคีย์ด้วยชื่อจริง เพราะ ดันเหมือนพี่ชาย
ที่ตัวเองไม่ยอมเรียกพี่ 555++

แล้วแก๊งค์สุดหล่อนี่ก็เหลือเกินนะคะ
ช่วยก็ช่วย ขัดก็ขัด ทำมันทุกอย่างเลยจริงๆ
ขำส่งท้าย บัญชีคิมคิบอมคุมโดยพี่ทงเฮ 555

#9 By ~sand~ on 2009-12-02 00:16

ลงทุนไปนอกเพื่อให้คุยกันรู้เรื่อง
ไม่ต้องขนาดนั้นก้อได้ บอกจงฮยอนคำเดียว
สอนให้แบบถึงเนื้อถึงตัวแน่นอน ฮ่าๆ
น่ารักอ่ะคู่น้องเล็ก
จงฮยอนอ้อนน่ารักมาก
ปกติชอบนะคะ แก๊งป่วนทั้งหลายเนี่ย
แต่มาขัดตอนน้องกะลังเข้าด้ายเข้าเข็มนี่
ชักจะไม่ชอบและ อย่าได้อาจหาญทำอีก
เดี๋ยวจะให้น้องมันเอาคืนให้แสบ เหอๆ

#8 By Natty (125.26.5.151) on 2009-03-31 19:29

น้องจงฮยอนนี่ผู้ช่วยเยอะนะคะ
ได้เปรียบสุดๆเลยอ่ะ
มีแต่คนเห็นใจ
หงแหละ คนดี๊คนดีเสียจริง...
แต่ตอนจบชักไม่แนใจและว่าดีแตกป่ะเนี่ย 555

ปล...สู้ๆแต่งต่อไปอย่างสุขสันต์เถอะค่ะน้อง
ขนาดพี่..จากที่ไม่รู้จักสักคน
เจอไอ้เด็กคนนึงมาพร่ำเพ้อถึงน้องจงฮยอนให้ฟังจนเผลอตกหลุมเข้ามาโดยไม่รู้ตัวเลย..และเข้าสู่ลัทธิจงคีย์แบบไม่รู้ตัวอีกเช่นกัน


ชอบแบบไหน ทำไปเถอะค่ะ ถ้าทำแล้วมีความสุข ^^

#7 By kokoro on 2009-03-30 22:43

^
^

ไม่ไปค่ะ

#6 By pam-a-rod on 2009-03-29 15:30

^
^
^
งาน Happy Together with SynchroNize

มีเปิดบู๊ทขายฟิคด้วยอ่ะ ลองไปดูตามลิงค์นี้น้ะ

http://kfc01.exteen.com/

#5 By aom_aom (117.47.220.172) on 2009-03-28 00:16

^
^

ไม่ไปค่ะ

(งานอะไรยังไม่รู้เลย ฮ่าๆๆ)

#4 By pam-a-rod (58.9.62.146) on 2009-03-27 00:30

ไม่ได้เข้ามานานเปิดมาเจอซีรีย์นี้ดีใจ
.
.
.
น้องคีย์น่ารักอ่า
อุตสาห์ไปดูสถานที่จริงเพื่อจงจ้งขนาดนี้
ปลื้มแทนน้องจริง ๆๆ
อยากได้ ๆ (ดิ้น ๆ กะพื้น)
“เมื่อกี้เราถึงไหนแล้วนะครับ?”
นั่นนะซิ ถึงไหนแล้วจะตามไปแอบดู 555

ป.ล แพมค่ะ งานวันที่ 25 นี้แพมไปเปิดบูทหรือเปล่าพี่จะหอบหนังสือไปให้เซ้น

#3 By aom_aom (222.123.81.149) on 2009-03-27 00:08

กูขอระลึกก่อนนะ
เมื่อวานแกบอกว่าจะไปแต่งฟิค โถ กูก็นึกว่าแต่งเมโลดี้ !!!

เห้ย เปิดมาช็อค จงคีย์ อเกน แอน อเกน
ได้อีกอ่ะเมิง กะไม่ให้อารมณ์พีคได้หยุดพักกันเลยทีเดียว พอมาอ่านแล้วจงคีย์ฟีเวอร์อีกแล้ว มันจี๊ดๆ พีคๆ อ่านไปก็ดิ้นๆ ยิ้มบ้ายิ้มบอ เห้ยไม่ไหว น้องน่ารัก กูจิ้นคีย์เหนียมอายแล้วอยากจะสติกระเจิง หน้าตาคิมคีย์แบบว่าจิกกันเก่งเหลือหลาย พอมาจิ้นว่ามันมาอะไรๆ กับจงฮยอนแล้วกูอยากตาย สครีมกรี๊ดร้อง เหมาะที่ซู๊ดดดดด!!

เห็นกูชอบตอนจบ

“เมื่อกี้เราถึงไหนแล้วนะครับ?”


จงฮยอนเอ๋ย ทีหลังไม่ต้องถาม ทบทวนกันด้วยการกระทำ กร๊าก!!!!


*จงคีย์ๆๆๆๆๆๆ

#2 By ☆ KimYoonBe [KYB] ★ on 2009-03-26 14:25

พี่ๆแต่ละคนนี่น๊า~

น้องเนิ้งเขินหมดแล้วเห็นมั๊ยนั่นหน่ะ cry

คีย์เขิน cry

จงก็เขิน..แต่แอบเจ้าเล่ห์นะนั่นหน่ะ

#1 By mhoomin (58.9.107.141) on 2009-03-26 10:53